Lokalno puštanje krvi od prahistorije do danas

 Terapeutska upotreba krvarenja je bila tako uobičajena u svim kulturama tokom historije da je veoma teško pripisati samo jednoj kulturi i podneblju zasluge za njeno otkriće i početak upotrebe

Egipat
U Eberievom Papirusu je navedeno puštanje krvi kod starih Egipčana. On sadži 110 stranica i najduži je egipatski medicinski papirus. Datira iz devete godine vladavine Amenhotepaa I (oko 1534. godine p.n.e.) , dok jedan odjeljak papirusa sugeriše na njegovo mnogo ranije porijeklo

Indija
Indijska aurivedska medicina predstavlja jedan od najranije poznatih medicinskih sistema. Puštanje krvi se javlja i u ovome medicinskom sistemu, mada podaci o starosti ove metode liječenja nedostaju. 

Amerika
Među sjevernoameričkim indijancima isisavanje krvi je glavni metod tretmana. Uglavnom se to postizalo direktno prislanjanjem usta vrača – terapeuta na dio tijela pacijenta, način koji je refleksnu radnju samotretmana, uznio na nivo liječenja od strane terapeuta. Posebni metod ekstrakcije krvi je prakticiran od strane plemena Arapaho i Čoktav indijanaca gdje vrač nije prislanjao svoja usta direktno na kožu pacijenta, već je isisavanje vršio pomoću roga, kao što se radilo u istočnoazijskim i afričkim kulturama (hidžama). Sigerist Henry: A History of Medicine: Primitive and Archaic Medicine (vol. I) New York: Oxford Univ. Press, 1967.

Kina i Japan
U Kini se “metoda roga“ odnosno tratmana vakumom (hidžama) spominje u spisu Wu Shi Er Bing Fang tekstu iz nekropole Mawang Dui koji datira iz 168 g. p.n.e. Sistematska upotreba ove metode počinje tek oko 300. godine n.e. Kineska medicina, navodi GUAN SHA i GUAN FA kao metodu isisavanja (hidžama). P.Unschuld, Medicine in China, A History of Ideas, str 93; Cui Jin and Zhang Guang Qi; “ A Survey of Thirty Years of Clinical Applications of Cupping”, Journal of Traditional Chinese Medicine 9(2): 151-154, 1989.

Pod direktnim utjecajem kineske tradicionalne medicine razvija se medicina Japana, također bazirana na taoističkom konceptu. U njenom okviru Kyugyoky Ryoho – terapija isisavanjem krvi (hidžama) nalazi svoje mjesto u tretmanu. Razlikuju se: Shiraku – puštanje krvi i Kyukaku – suho isisavanje. Wang Fengyi and Ren Huan Zhao, Kyugyoky Ryoho Cupping Therapy

Hipokrat i Galen
Puštanje krvi je bilo u upotrebi još u vrijeme Hippocratesa (460 - 377 pne), a bilo je pojačano idejama Galena (129- 210 ne). Grci su mislili da vene sadrže krv, a arterije zrak - “pneuma”.

Ibn Sina
Ebu Ali al-Husejn Ibn Sina (lat. Avicena; 980-1037 g.) je sabrao medicinsku nauku svog doba u jedno enciklopedijsko djelo koje je nazvao Kanun fi al-Tibb. Kanun je bio zvanični medicinski udžbenik u srednjem vijeku u Evropi. On navodi osnovne indikacije za puštanje krvi (hidžama) : Kada je krv toliko preobilna da bolest treba da se razvije i pojavi. Kada je oboljenje već prisutno. Kontraindikacije: Puštanje krvi se ne izvodi prije 14-te niti nakon 70-te godine života, niti kod izrazito mršavih osoba. On navodi: “Cilj u oba slučaja je otkloniti suvišak krvi, otkloniti nezdravu krv ili oboje. Primjer prvoga slučaja je početni išijas, giht, ili opasnost od iskašljavanja krvi iz puknutoga krvnoga suda u razrijeđenjima pluća, kada višak krvi čini krvne sude podložnim krvarenju”. Odgovarajuće vrijeme za puštanje krvi prema IBN-SINAU je “Prije podneva ako je procedura elektivna, kada je probava završena i kada su crijeva prazna. Ako je procedura hitna, urgentna, može se uraditi u bilo koje doba ”.  Avicenna: The Canon Of Medicine, The Classic of Medicine Library 1984.

Srednji vijek
U ranom srednjem vijeku vršili su venesekciju većinom redovnici. Kad je papa Bonifacije VIII zabranio (god. 1300) svećenicima i redovnicima puštanje krvi, počeli su se tim poslom baviti brijači-berberi, koji su ujedno bili balneatori, pa su u kupeljima puštali krv iz žila, stavljali kupice (hidžama) i pihavice, ponekada po liječničkoj indikaciji, no obično nekritično i bez ikakve medicinske indikacije

U kasnijem srednjem vijeku prelazi na Zapadu venesekcija opet pomalo iz ruku brijača u ruke liječnika. Salernski liječnici veliki su pristaše venesekcije i stavljanja kupica (hidžama). U srednjovjekovnoj literaturi mnogo se govori o puštanju krvi, ali uglavnom nekritično i pod utjecajem astroloških i drugih spekulativnih shvaćanja onoga vremena. Liječnici u XVI vijeku nastoje odrediti racionalne indikacije. Pristaše venesekcije su Paracelzus, Pare koji se osim toga služi pihavicama i kupicama (hidžama), pa i Vesal koji je 1539. godine objavio poseban spis o puštanju krvi. U to vrijeme se vode mnoge diskusije o mjestu vađenja krvi i o količini krvi koju treba pustiti.

Novo doba
Liječenje suhim kupicama rehabilitirano je početkom ovoga stoljeća. Berlinski kirurg A. Bier uveo je 1903. terapiju hiperemijom, te je kupice (hidžama) ponovo uveo u naučnu medicinu (v. Hiperemija).

Savremeni medicinski pristup hidžami
2003 godine pod pokroviteljstvom Ministra zdravstva Sirije, održan je naučni skup o hidžami. Učenjaci vjerkih nauka su ljekarima prenijeli informacije iz vjerske tradicije. !5-ak vrhunskih doktora, specijalista iz svih oblasti medicine bilježi podatke o stanju pacijenata prije i nakon tratmana hidžamom.

U maju 2006 organizovali smo Prvi evropski simpozijum o hidžami. Zaključak dvodnevnog naučnog simpozijuma je bio da je hidžama snažno utemeljena u praksi Božijeg Poslanika Muhameda a.s. i da savremena biomedicina pokazuje, objašnjava i evidentira neke od njenih mehanizama dejstva i efekata.