|
REHABILITACIJA
U FAZI HOSPITALIZACIJE
Ako se radi
o bolesnicima sa akutnim infarktom koji pokazuju komplikacije,
kao što su: produžena anginozna bol, poremećaj ritma, popuštanje
srca i sl., onda se habilitacija odlaže dok zdravstveno stanje
to ne dozvoli.
Kod nekompliltovanih
infarkta, rehabilitacija započinje u ranom hospitalnom periodu.
Već drugi
dan po dolasku na Odjel intenzivne njege započinje se sa pasivnim
i aktivnim kretnjama nogu kod bolesnika u ležećem položaju. Takoder
se rade i vježbe dubokog disanja uz povremeno okretanje u krevetu.
Treći dan
pacijent može da sjedi u krevetu ili pored kreveta. U sjedećem
položaju i jede.
Krajem prve
sedmice pacijent ustaje iz kreveta, odlazi do toaleta ako je isti
smješten do bolesničke sobe. Samostaino obavlja toaletu i hoda
po sobi po pet minuta u komadu.
Deseti do
dvanaesti dan iza infarkta bolesnik može da hoda po hodniku i
ta šetnja se iz dana u dan produžava.
Pri otpustu
iz bolnice koji može uslijediti nakon četrnaest do osamnaest dana,
bolesnik je sposoban da može proći 300-500 metara u jednom navratu,
ili da se polako, bez tuđe pomoći popne na prvi sprat.
Zadnjih dana
boravka u bolnici potrebno je svakom bolesniku uraditi rendgen-snimak
pluća i srca, uraditi ehokardiografski pregled srca i 24-satno
registrovanje EKG-a na Holter-monitoringu da bi se ustanovilo
eventualno postojanje ozbiljnog poremećaja srčanog ritma ili pojava
ishemije miokarda sa bolom ili bez bola. Rezultati ovih pretraga
mogu dati dragocjene podatke za prognozu u narednom periodu.
Dozirano, oprezno i postepeno fizićko opterećenje u hospitalnom
periodu pacijentu vraca samopouzdanje i takmičarski duh sa drugim
bolesnicima, a ne dovodi do popuštanja srca, angine pektoris,
poremećaja ritma ili pojave aneurizme.
Značajno je naglasiti da bi bilo poželjno da se svakom pacijentu
sa nekomplikovanim infarktom srca uradi i rani stres-test prije
otpusta iz bolnice.
RANI POSTINFARKTNI
STRES-TEST
Stres-test
je test opterećenja srca fizićkim naporom uz stalno praćenje EKG-a.
Izvodi se na biciku ili na pokretnom tepihu.
Jedini pravi
razlog radi kojeg se preporućuje ovaj test, jeste prognoza bolesti,
tj. saznanje o daljem kretanju bolesti. Test se izvodi kod pacijenata
sa nekomplikovanim omanjim infarktima, a koji nisu stariji od
65 do 70 godina. Pravi kriterij testa koji je za lijećnika značajan
jeste promjena na EKG-u na ST spojnici. Manje značajna je pojava
poremećaja ritma.
Napomena:
POZITIVAN test u medicinskom smislu znaći loš rezultat
testa za bolesnika ( bolest postoji).
NEGATIVAN test u medicinskom smislu znači dobar rezultat
testa za bolesnika ( bolest ne postoji).
Mnoga svjetska iskustva sa ovog područja su pokazala: Ako je ovaj
rani stres-test pozitivan kod bolesnika, onda je grupa ovakvih
bolesnika završavala smrtnim ishodom u periodu od ,jedne godine
dana iza infarkta u prosjeku oko 22-25%. Znači, od 100 bolesnika
sa pozitivnim ranim stres-testom, nakon godinu dana umrlo ih je
od 22-25.
Bolesnici
sa negativnim ranim stres-testom, imali su samo 2-3% smrtnih ishoda
u prvoj godini iza infarkta.
Dakle, od 100 oboljelih sa negativnim (dobrim) stres-testom, nakon
godinu dana iza infarkta, umrlo je samo 2 do 3 bolesnika.
Znači, ovaj
test se pokazao kao dobar prognostički parametar za dalje razvijanje
bolesti.
Ali, ima li pacijent koristi od toga sto mu je liječnik "prognozirao"
narednu godinu života poslije izvođenja stres-testa?
Da, svakako. Svrha testa i jeste u tome.
Kod pacijenata
sa pozitivnim testom, koji pokazuju nove znake bolesti, treba
da se radi koro-naiografija nakon sest sedmica do tri mjeseca
iza infarkta, ovisno o stanju bolesti. Znači, stres-test može
da izdvoji bolesnike kojima treba i bolesnike kojima ne treba
raditi koronarografiju.
Ovisno o rezultatima koronarografije, liječnik se odlučuje ili
za dalje medikamentno li-ječenje ili za operativni zahvat (by-pass).
Bolesnika predviđenog za operativni zahvat treba stalno kontrolisati,
ako je na lijekovima, sve do momenta dok se ne odluči za operaciju.
Treba naglasiti
da, otprilike, jedna trećina bolesnika u postinfarktnom periodu
mogu da uzimaju beta-blokatore, lijekove koji smanjuju smrtnost
u prvoj i drugoj godini iza infarkta. Zapravo, ovi lijekovi ne
mijenjaju izgied koronamih arterija, niti otklanjaju moguća suženja
na njima, ali otklanjaju eventualne komplikacije. Oni odlažu vremenski
period u kome će možda trebati kirurški intervenisati.
Beta-blokatori nam daju vremena da zaštitimo bolesnika od komplikacija
koje mogu na-stati poslije infarkta i da odlučimo šta treba poduzeti
ukoliko dalje ispitivanje pokaže napre-dovanje bolesti.
|
Uz
odobrenje autora, preuzeto iz knjige:
Nepoznato srce popularna
kardiologija
Arslanagić Amila – Sarajevo :
/Amila Arlanagić; (ilustracije Amila Arslanagić)
Udžbenici priručnici i didaktička sredstva, 1996. – 127
str.: ilustr.; 24 cm
ISBN 86-25-00086-X
3575558
|
|
|
